ZNAJOMOŚCI.

Przez całe nasze życie nawiązujemy niezliczoną ilość znajomości. Zaczynamy na podwórku czy pierwszego dnia w przedszkolu i tak naprawdę nigdy nie kończymy. W zależności od swoich potrzeb tworzymy mniejszą lub większą siatkę znajomości, dzieląc ją na przyjaciół, kolegów i koleżanki czy dalszych znajomych. Niezależnie jednak od tego, jak bardzo w trakcie naszego życia ta siatka się rozrośnie i która z części będzie najbardziej rozwinięta, nie bez wątpienia można stwierdzić, że jesteśmy z nią bezpowrotnie powiązani.

Jestem osobą dosyć towarzyską i staram się być aktywna w wielu dziedzinach, dlatego moja siatka znajomych jest bardzo rozległa i obejmuje ludzi w różnym wieku, o różnych zainteresowaniach i stylach życia, różnych narodowości i kultur. Nawet jeśli chodzi o najbliższych przyjaciół – rozstrzał jest na tyle duży, że trudno mi zorganizować jedną imprezę urodzinową lub wyjście na piwo, nikogo nie pomijając. Mój wolny czas spędzam z bardzo różnymi ludźmi – kolegami i koleżankami ze szkoły, znajomymi znajomych, przyjaciółmi z dzieciństwa czy poznanymi przypadkowo osobami.

Tak jak wszyscy, mam wiele kompleksów i często porównuję się z innymi, jednak wolę nie przesadzać z użalaniem się nad sobą, bo chyba jeszcze nie jest ze mną aż tak źle. Da się ze mną porozmawiać na różne tematy, jestem otwarta i raczej pozytywnie nastawiona do innych, więc wydaje mi się, że nie przynoszę nikomu wstydu w towarzystwie. Lubię spędzać aktywnie czas, dlatego zawsze można ze mną porobić coś ciekawego. Zauważyłam jednak, że często, z niewiadomych powodów, wśród niektórych ludzi czuję się mniej komfortowo. Mimo że nikt nigdy nie dał mi powodu, żebym się tak czuła, w niektórych grupach znajomych wydaję się sama sobie mniej fajna, nudniejsza, mniej przebojowa. Zdaje mi się wtedy, że nie mam nic ciekawego do powiedzenia i że równie dobrze mogłabym się w ogóle nie odzywać. Próbuję wtedy odnaleźć w sobie pewność siebie i być sobą, jednak prawda jest taka, że i tak podświadomie denerwuję się, że źle wypadnę, że ktoś mnie nie polubi. Jednak zamiast popadać w paranoję, zaczynam się zastanawiać, co jest tego przyczyną, bo im lepiej poznaję tych ludzi, tym bardziej do mnie dociera, że wcale nie mam powodów, by czuć się od nich gorsza.

Niejednokrotnie jednak ludzie, porównując się z innymi, dochodzą do innych wniosków. Ci, którzy sam na sam zachowują się tak, a nie inaczej, wśród innych zupełnie zmieniają swoje oblicze. Pod wpływem braku wiary w siebie, próbują się na siłę zmieniać, by się choć trochę wpasować w towarzystwo, w którym najbardziej chcą przebywać. Zamiast zaakceptować fakt, że aby czuć się komfortowo wśród innych, należy być sobą, przywdziewają maski i obierają role. Wszystko dlatego, że nie chcą, by inni odebrali ich w sposób, w który nie chcieliby być odebrani. Dlaczego tak jest, że z pewnych powodów zakładamy, że jeśli pokażemy to, jacy jesteśmy naprawdę, ktoś nas nie polubi czy uzna, że nie jesteśmy wystarczająco fajni? Dlaczego, by stać się częścią grupy, która wydaje nam się interesująca, wybieramy powściągliwość czy nawet ukrywanie naszego prawdziwego oblicza, zamiast zachowywanie się tak, jak chcielibyśmy się zachowywać?

Przywykliśmy do faktu, że wszyscy wokół oceniają innych. Swoich najbliższych, koleżanki i kolegów, nieznajomych, mijanych na ulicy. Robimy to głównie po to, by poczuć się lepiej i podnieść swoją samoocenę, żeby się upewnić, że nie jest z nami tak źle, że ktoś ma gorzej. Jednak czy takie zachowanie nie ma też przeciwnego skutku? Wiedząc, że wraz z innymi dookoła, osądzamy innych po pozorach, wyglądzie, pierwszej rozmowie, zaczynamy panikować, że i my staniemy się ofiarą takich sądów. Tracimy przez to pewność siebie oraz poczucie własnej wartości, przez co kolejne znajomości zawieramy niepewnie i bez zaufania. Zamiast jednak od początku pokazywać, jacy jesteśmy naprawdę, podchodzimy z dystansem, badamy teren, kamuflujemy się i staramy się wywrzeć takie wrażenie, jakie wydaje nam się odpowiednie. A potem gdy zastanowimy się, ile mamy znajomych, okazuje się, że tylko garstka z nich zna nas dobrze i wie, jacy jesteśmy naprawdę.

A jesteśmy różni. Dziwni. Mamy swoje nietypowe przyzwyczajenia i nieuzasadnione schizy, których, niezależnie od tego, jak bardzo by nam zależało na zaimponowaniu innym, nie będziemy się chcieli pozbyć. Bo te małe dziwaczne szczegóły wpływają na to, kim jesteśmy i jak się ze sobą czujemy. To, jak inni jesteśmy od reszty osób, które znamy, właśnie czyni nas unikalnymi i jedynymi w swoim rodzaju. To dzięki tym smaczkom dodajemy coś od siebie do grupy, w której przebywamy.

Dlatego niezależnie czy mamy dwóch najlepszych przyjaciół, czy pięć milionów znajomych na facebooku, trzeba dać innym szansę się poznać naprawdę. Nie należy się wstydzić tego, że nie umiemy się odnaleźć w dyskusji na temat, o którym nic nie wiemy. Nie można przejmować się tym, że nie podzielamy zainteresowań swoich znajomych albo że nie kręci nas coś, co najwidoczniej kręci wszystkich wokół. Miejmy gdzieś to, że ktoś może pomyśleć, że źle się dziś ubraliśmy, tylko dlatego, że szkoda nam czasu na śledzenie trendów. Bo szkoda tych wszystkich znajomości, które nie mogą się rozwinąć tylko dlatego, że coś nas przed tym blokuje.

Jedyne, co możemy zrobić, to wyzbyć się uprzedzeń i lubić innych takimi, jakimi są oraz mieć nadzieję, że oni zrobią to samo w stosunku do nas.

http://www.youtube.com/watch?v=43-rNXpP9T8

Izka

DRAMATY.

Mam dwadzieścia dwa lata i bardzo optymistycznie zakładając, że dożyję setki, nie przeżyłam nawet jednej czwartej swojego życia. Czasami jednak wydaje mi się, że doświadczyłam już tyle, że więcej się już nie może wydarzyć. Że nic mnie już nie zaskoczy i że generalnie już mogę w znudzeniu czekać na śmierć. Jestem oczywiście w błędzie, ale w tej chwili te dwadzieścia dwa lata to całe moje życie.

Dotychczas nie mogłam narzekać na nudę w żadnej sferze mojego życia. Nawet jeśli przychodził zastój i gdy mogło się wydawać, że nic się nie dzieje, zawsze znajdowałam sposób, żeby sobie to życie urozmaicić. Urozmaicenie to częściej wiązało się z komplikacją niż osiągnięciem niezachwianego szczęścia, ale jestem jedną z tych osób, wokół których nieustannie musi się coś dziać, niezależnie od tego, czy skończy się to sukcesem czy porażką. Czasami wydaje mi się, że cierpię na mentalne ADHD i potrzebuję ciągłych bodźców. Oczywiście nie wszystkie bodźce są tymi, które mnie pobudzają, dlatego wciąż szukam tego, co na mnie działa najmocniej. Zmieniam zajęcia, zmieniam zdanie, zmieniam myśli, zmieniam podejście. Czasami się czegoś uczepiam na dłużej, ale ostatecznie i tak od tego uciekam.

Kilka miesięcy temu postanowiłam zmienić moją filozofię życiową. Postanowiłam przestać się przejmować tym, co nie jest warte moich nerwów. Postanowiłam się nie stresować nadmiernie, nie złościć i nie smucić. Chciałam pozbyć się zbędnych emocji, żeby móc się delektować tym, czym się w życiu powinno delektować – pozytywnymi szczegółami, które często przesłonięte są przez nasze nastawienie i negatywne odczucia. Na różnorodność emocji nigdy nie mogłam narzekać. Ludzie wokół od zawsze zapewniali mi niezliczoną ilość doznań, przez co dramaty (często z dużą dozą komedii) stały się moją specjalnością. Dramaty jednak mają to do siebie, że człowiek się nimi przejmuje, bierze do siebie i rozpamiętuje. Analizuje, przeżywa na nowo, wyrywa sobie włosy z głowy, umiera ze smutku albo robi coś jeszcze innego.

Ludzie znają mnie bardziej jako osobę, z której (lub z którą, mam nadzieję) wszyscy się śmieją. Zawsze liczą na to, że powiem coś zabawnego i dlatego chyba coraz częściej zauważam, że nawet wykładowcy nie traktują mnie do końca poważnie. Z jednej strony trochę mnie to przeraża, a z drugiej myślę sobie, że ci, którzy powinni, wiedzą, że i mnie dopadają skutki życiowych dramatów. Czasami nawet dopadają i nie chcą puścić przez długi czas. Łapię doły, jak wszyscy, wkręcam sobie smutki. Czepiam się jakichś wyimaginowanych uczuć, które wydają mi się nie do ogarnięcia, które przejmują kontrolę nad moim całym światem. Zamiast widzieć pozytywy, skupiam się na tym, co najgorsze, a co zazwyczaj rodzi się w mojej głowie z nudów. Odkąd stwierdziłam, że moje problemy są tak duże, jak duże je sama uczynię, staram się wprowadzać moją filozofię w życie. Nie jest to łatwe, ale przy odrobinie samozaparcia, można nauczyć się pozytywnego myślenia. Jeśli się tylko chce, można próbować żyć tak, by rzeczy, które nam się przytrafiają nie były ciągłymi dramatami, problemami, komplikacjami, a raczej wprowadzały smaczki, urozmaicały życie, kształtowały to, kim jesteśmy i czego chcemy. Wbrew pozorom z każdej dramatycznej sytuacji można wyciągnąć jakieś wnioski, dowiedzieć się czegoś o sobie i innych, zamiast skupiać się tylko na tym, jaką jest się ofiarą niesprawiedliwości losu i zastanawiać się, czemu akurat nam w życiu nie wychodzi. Gdy tylko odsunie się od siebie negatywne myśli, można osiągnąć niezachwiany spokój i taki stan umysłu, w którym w końcu dostrzega się te piękne szczegóły wokół, nie tracąc energii na niepotrzebne smutki.

Jednak czasami kiedy już się jest w takim pozytywnym transie i wszystko wydaje się piękne i na miejscu, zdarza się coś nieoczekiwanego. A gdy los znienacka rzuca kłody pod nogi, nawet mimo szczerych chęci, człowiek poddaje się negatywnej energii i traci motywację, a uśmiech zastępuje smutna buzia. Mnie również dopada czasami to uczucie, gdy wydaje mi się, że już nic mnie dobrego w życiu nie spotka. Już się nigdy nie zakocham, nie znajdę swojej pasji, nie zrealizuję najskrytszych marzeń czy planów. I że już będzie tylko smutno i samotnie, i w ogóle beznadziejnie. Bo czy może mi się przytrafić coś lepszego niż to, co mi się już przytrafiło?

A potem sobie myślę, że to jakaś głupota. Przecież mam dwadzieścia dwa lata. Biorąc pod uwagę fakt, że zaczęłam w pełni świadomie i bardziej intensywnie przeżywać wszystko, gdy byłam czternastolatką – to tylko tak naprawdę przez ostatnie osiem lat działo się coś przewrotnego. A czym jest osiem lat w porównaniu do siedemdziesięciu ośmiu, które zamierzam jeszcze przeżyć?

Mogę się spokojnie otrząsnąć z kolejnego dramatu, z uśmiechem na twarzy iść przez życie i z niecierpliwością wyczekiwać nowych, cudownych doznań, które po raz kolejny zmienią mój świat.

A jak się zrobi nudno, to coś się wymyśli. Co się będę przejmować.

http://www.youtube.com/watch?v=dHsCGwH7P6g

Izka

SAMODZIELNOŚĆ.

Jestem jedynaczką. Dla wielu ludzi oznacza to, że zapewne jestem rozpieszczona, nie potrafię się dzielić, chcę, żeby mi non stop dogadzano. Wolę myśleć, że jest inaczej, ale nie mnie to oceniać.

Tak czy inaczej nie mogę powiedzieć, że mi czegokolwiek w dzieciństwie brakowało. Moi rodzice zawsze starali się zapewnić mi to, co najlepsze, zachęcali do rozwijania swoich zainteresowań, dawali mi szanse robienia rzeczy, których zapewne część dzieci nie miała okazji spróbować. Mimo to zawsze ubolewałam nad tym, że nie mam rodzeństwa. Wydawało mi się, że wszyscy moi bliscy kiedyś umrą, a ja zostanę sama. Mimo że prosiłam mamę, żeby mi kupiła braciszka, nie doczekałam się tego niestety i od zawsze sama musiałam sobie zapewniać rozrywki lub szukać przyjaciół.

Choć wychowywałam się sama, nigdy nie czułam się rozpieszczana. Być może z powodu tego, co u mnie w rodzinie żartobliwie określa się „zimnym chowem”. Wszyscy moi bliscy dbali o to, żebym była samodzielna, odpowiedzialna, umiała sobie w życiu poradzić. Nikt nade mną nie skakał, nie głaskał po główce, nikt się nade mną nie użalał. Dopóki było to możliwe, miałam sama próbować pokonywać trudności, załatwiać sprawy i rozwiązywać problemy. Dzięki byciu najstarszą wnuczką moich dziadków oraz córką i synem w jednym dla moich  rodziców, nabyłam mnóstwo umiejętności, mniej lub bardziej przydatnych - od gotowania czy robienia na drutach po udrożnianie rur i obsługę szlifierki. Za wszystko to jestem im naprawdę wdzięczna. Nauczyłam się kombinować, gdy czegoś nie wiem i samodzielnie szukać rozwiązań, bo z jakiegoś powodu nie lubię prosić innych o pomoc. Nie jestem też przyzwyczajona do tego, że ktoś się o mnie martwi. Przynajmniej nie do tego, że martwi się jawnie i o tym mówi. Dziwnie się czuję, gdy moi znajomi interesują się, czy dotarłam w całości do domu, czy przypadkiem nie odeszłam z kimś obcym, czy wszystko u mnie w porządku. Chcą mnie odprowadzać albo przygarniać. A ja się za każdym razem dziwię, o co im chodzi. Mimo że doceniam ich wysiłki, wychodzę z założenia, że potrafię o siebie zadbać.

Jednak często gdy obserwuję samą siebie i ludzi wokoło, nasuwa mi się pytanie, do czego taka niezależność prowadzi. Każdy z nas, nawet ci najbardziej samodzielni, czasami potrzebują wytchnienia. Od czasu do czasu przychodzi moment, kiedy już się nie chce robić wszystkiego samemu, gdy chce się to wszystko rzucić i poczekać, aż ktoś zrobi coś za nas. Ciągłe ogarnianie wszystkiego i trzymanie ręki na pulsie męczy i frustruje, ale gdy większość jest przyzwyczajona, że sobie ze wszystkim radzimy, wychodzimy z założenia, że musimy sprostać tym wymaganiom. Często też sami nie chcemy nikogo zawieść, poddając się chwili słabości, więc mimo braku sił i chęci, robimy to, czego oczekują inni. Dorastanie, niestety lub na szczęście, wiąże się z usamodzielnianiem. Mimo że wychowujemy się i idziemy przez życie wśród ludzi, odpowiedzialność za nasze życie przypada nie komu innemu, a nam. I gdzieś po drodze, w trakcie dojrzewania stajemy się prawie całkowicie niezależni od innych. Nie chodzi oczywiście o przyjaźnie i znajomości, chociaż i one ulegają zmianom. Niezależnie od planów innych, układamy sobie życie, wybieramy ścieżkę, którą będziemy podążać, realizujemy pomysły. Stopniowo coraz mniej chcemy i coraz mniej możemy polegać na innych.

Nie mniej jednak przyjaźń i relacje międzyludzkie odgrywają niemałą rolę. Im starsi jesteśmy, tym bardziej oddalamy się od swoich przyjaciół i bliskich z dzieciństwa. Nie dlatego, że przestajemy się lubić, ale dlatego, że usamodzielniamy się w kontekście zakładania swojej rodziny, robienia kariery. Jeszcze nawet nie zaczęliśmy na dobre dorosłego życia, a jak często się zdarza, że tracimy z kimś kontakt tylko dlatego, że pochłonął go nowy związek. Jak często zdarza się, że zaszywamy się i stronimy od ludzi dlatego, że tego związku nie mamy. Tworzymy sobie świat w pojedynkę. Mając poczucie, że wszystko możemy zrobić sami, w pewnym momencie obecność innych nie jest już nam tak niezbędna, jak by się mogło wydawać. Przynajmniej nie w kwestii szukania pomocy czy opieki. Zapominamy o tym, że mimo wszystko mamy wokół siebie (może nie na co dzień) ludzi, na których możemy polegać.

W wirze pracy, obowiązków, rozwiązywania codziennych problemów nie zauważamy, że mimo iż cenimy sobie swoją niezależność, często po prostu potrzebujemy kogoś, kto nie tyle będzie nas trzymał za rękę, ale stał obok i wspierał w tej naszej podróży przez życie. Gdy zwalniamy tempo i zauważamy, że jesteśmy sami, doceniamy troskę najbliższych, niezależnie czy o niej mówią, czy tylko nad nami czuwają. Świetnie podążać własnymi ścieżkami, ale w momentach słabości nie należy zapominać o tym, że czasami warto porzucić swoją dumę i uprzedzenia i zwrócić się o pomoc do tych, którym na nas zależy.

Bo choć dobrze jest żyć w pojedynkę, to niedaleko jest od samodzielności do samotności.

http://www.youtube.com/watch?v=JKlSVNxLB-A

Izka

ŻYCIE STUDENCKIE.

Z dedykacją dla wszystkich, którzy spędzili ze mną Juwenalia i tych, którzy nie mogli, bo są na architekturze.

Choć czasem narzekam i schizuję,
Niczego poważnego mi nie brakuje.
Czasami jednak popadam w rutynę.
Jak wyjdzie to może odwiedzę rodzinę,
Pojadę gdzieś, zrobię coś ciekawego,
Jednak codzienność to raczej nic specjalnego.
Ogranicza się tylko do zajęć na uczelni
I od czasu do czasu spaceru po dzielni.
W kółko tylko robię te głupie projekty,
A gdzie są, ja się pytam, tego efekty?
Architekci przykuci non stop do biurek,
Męczą się, by uniknąć kursów powtórek.
Z domu nie wychodzą, bo mają oddanie,
Energetyki piją, nie mają czasu na spanie.
Zmęczeni jesteśmy tą ciągłą pracą,
Łudząc się, że wysiłki się w końcu opłacą.

Najchętniej byśmy energią tryskali,
lecz zamiast tego jesteśmy zgorzkniali.
Frustruje mnie to od czasu do czasu,
Bo o to jest zawsze tyle hałasu -
Że życie studenckie w końcu przeminie
I trzeba będzie zacząć myśleć o rodzinie.
Że już trzeba się będzie ogarnąć i skupić,
Znaleźć męża, wziąć ślub i złe nawyki rzucić.
Szaleństwo się skończy i co pozostanie?
Jak wyjdzie to praca, dom, dzieci, sprzątanie.
A to wszystko i tak nie wygląda ciekawie.
Powinnam powiększać portfolio w obawie
O to, co będzie, choć wciąż studiuję,
Bo ciągle jest kryzys i nikt nie buduje.
A gdy inwestycji wciąż będzie brakować,
to tylko najlepsi zaczną pracować.

Ale martwić się na zapas nie ma powodu,
Przez całe życie możemy się uczyć zawodu.
Może jest to architekt, może mam szukać dalej -
Nie przewidzę przyszłości i jej niespodzianek.
Ostatnią mam szansę, by się wyszaleć,
W granicach rozsądku wywoływać skandale.
Jeśli kariera ma zawładnąć mym życiem za rok,
to na razie w dorosłość odkładam krok.
Chcę dodać koloru do szarości życia -
Wyjść z domu i zobaczyć, co jest do odkrycia.
Trzeba olać projekty od czasu do czasu,
I przestać być grupą architektonicznych smutasów.
Pójść na wyspę, na teki, czy na domówkę,
dobrze się bawić, a nie odwalać charówkę.
Z innych powodów wolę być niewyspana,
na przykład z powodu zabawy do rana.

Bo rzeczy, których nie robisz codziennie,
Dodają smaku i bawią niezmiernie.
A wokół jest przecież tyle możliwości -
Można spotkać ludzi, nawiązać znajomości.
Poczuć inne niż zwykle muzyczne klimaty,
Pogadać na różne, dziwne tematy.
Spotkać kumpla, którego się wieki nie widziało,
Z którym rozmów i tańców jest ciągle mało.
Z kolegami z podwórka odkurzyć relacje,
Oglądać z uśmiechem ich pijackie akrobacje.
Inspirują mnie bardzo takie spotkania,
Poprawiają humor, napędzają do działania.
To dzięki nim wpadają pomysły do głowy,
Dlatego ten tekst jest dość nietypowy.
Rymy spod mych palców wyskakują bez kłopotu,
Bo ostatnie dwa dni mijały w rytmie hip hopu.

Peace out.

http://www.youtube.com/watch?v=kcUyTMtGow4

Izka

SEKRECIKI.

Nie mów jej, że wiesz, bo to jest chyba jakiś sekret. Miałam nic nie mówić.

Nikt się nie może o tym dowiedzieć. Jakby on wiedział, że wiesz, to by mnie zabił.

Mam nadzieję, że to zostanie między nami. To będzie nasz sekret. Sekrety są fajne.

Ostatnimi czasy coraz więcej zauważam rzeczy, które wcześniej mi w jakiś sposób umykały albo może było ich mniejsze natężenie. Zauważyłam, że większość osób, z którymi spotykam się na co dzień, boi się innych. To musi być lęk, bo jak inaczej wytłumaczyć fakt, że tak często nie mówimy innym prawdy?

Nie lubię kłamać. Wydaje mi się to totalnie niepotrzebne i zabiera za dużo energii. Nie mam głowy do zapamiętywania, komu co powiedziałam, a komu mam czegoś nie mówić. Kłamstwo trzeba kontrolować, czasami pielęgnować, dbać, by nie urosło do niewyobrażalnych rozmiarów. No i żeby nie wyszło na jaw w najmniej odpowiednim momencie. Ale kłamstwo często przychodzi łatwiej niż powiedzenie prawdy. Łatwiej opowiedzieć zmyśloną historię, niż przyznać się do złego uczynku. Można wybielić swój wizerunek, trochę się wykreować. Łatwiej też nic nie mówić, niż powiedzieć coś miłego. Łatwiej wymyślić wymówkę, niż się wytłumaczyć.

Nie znoszę sekretów i nie rozumiem ich istnienia. Mogę z ręką na sercu powiedzieć, że tylko jednej rzeczy nikomu nigdy nie powiedziałam i nie jest to nawet coś, o czym nikt nie wie. Jest to rzecz, której się wstydzę, a która nawet mnie nie dotyczy. Natomiast kłębi mi się w głowie milion sekretów innych. Większość z nich nie jest ani kompromitująca, ani zła. Z pewnych powodów (często totalnie dla mnie niezrozumiałych) ludzie wolą ukrywać coś, co zrobili, niż to zignorować i zobaczyć, że nic się nie stanie, jeśli prawda wyjdzie na jaw. A nawet jeśli ma to prowadzić do jakichś komplikacji, to czemu się przed nimi w nieskończoność chować, zamiast raz, a porządnie stawić im czoła?

Nie wstydzę się niczego, co zrobiłam, niczego też nie żałuję, bo nawet najgorsze rzeczy w jakiś sposób na mnie wpływały i kształtowały mój charakter. Niektóre dziś wydają się wręcz śmieszne, niektóre wciąż na mnie działają i wywołują mieszane uczucia. Nie mam problemów z mówieniem o sobie, o tym, co sądzę o innych, czy o wszystkim, co obserwuję i o czym myślę. Tylko nie zawsze ma to sens i nie zawsze ktoś chce mnie słuchać. Owszem, bywa że jest mi strasznie głupio, że coś zrobiłam. Że mogłam pomyśleć, zanim coś powiedziałam. Ale takie są konsekwencje popełniania błędów, bycia młodym człowiekiem. Albo człowiekiem generalnie. I trudno w takim wypadku oceniać innych, jeśli samemu ma się swoje grzeszki na sumieniu. A każdy je ma.

Wszyscy mają kompleksy i nie chcą, żeby ktoś o nich wiedział. Boją się pokazać swoje ciało innym, wstydzą się brzuchów, nóg, tyłków i innych części ciała, a brak pewności siebie ukrywają pod głupimi żartami, modnymi ciuchami, cwaniackimi zagraniami. Chłopcy chcą przelecieć swoje koleżanki i mówią o tym z dumą swoim kolegom, mimo że nic w tym kierunku nie robią. Te koleżanki o tym wszystkim wiedzą i nie mogą lub nie chcą nic z tą wiedzą zrobić. Ludzie ze sobą sypiają, nawet jeśli są przyjaciółmi od miliona lat, znajomymi ze studiów albo się w ogóle nie znają. Sypiają z dużo młodszymi, dużo starszymi, mężami, żonami (nie swoimi), nauczycielami, rozwodnikami, wdowami. Po pijaku, na trzeźwo, z zabezpieczeniem i bez. Faceci sypiają ze swoimi byłymi. Dziewczyny też. Niezależnie od płci, ludzie się zdradzają. Mniej lub bardziej perfidnie. Dziewczyny mają ochotę na wiele niegrzecznych rzeczy, mają dzikie fantazje i bywają równie obleśne i agresywne, co chłopcy. Oni wbrew pozorom płaczą, gdy mają złamane serca, załamują się, gdy ktoś nie odwzajemni ich uczuć. Dziewczyny umawiają się z byłymi swoich koleżanek za ich plecami, lecą na kolegów albo braci swoich chłopaków. Oni natomiast sypiają z dziewczynami, które podobają się ich kumplom. Ludzie kochają się też w sobie i zazwyczaj inni to widzą, nawet jeśli nikt się do tego nie chce przyznać. Z miłości popadają w depresję, zaszywają się w domu albo wyrywają wszystko, co się rusza. Kochają się krótko i intensywnie albo długo i destrukcyjnie. Lubią się i nienawidzą.

No i co z tego.

Szkoda czasu na niedopowiedzenia i uczucia trzymane w tajemnicy.

http://www.youtube.com/watch?v=gKVdTNPG8C0

Izka

CZAS, START.

Początek miesiąca jest momentem sprzyjającym rozpoczynaniu nowych rzeczy. Zmienianiu swojego życia. Szczególnie, gdy długi weekend majowy, który teoretycznie powinien być wolny od pracy i trosk, zwiastuje zalegające obowiązki, z którymi trzeba będzie się zmierzyć. Ale żeby jednak odsapnąć i nie zadręczać się tym, czym powinno się zajmować, twórcza praca jest idealną rozgrzewką. Dlatego właśnie dziś zamieszczam mój pierwszy wpis i łudzę się, że szybko nie przestanę dodawać kolejnych.

Zawsze uważałam siebie oraz byłam postrzegana przez innych jako osoba kreatywna, z niezliczoną ilością pomysłów. I owszem, czasami kłębią się one w mojej głowie w wielu kształtach, formach i kolorach. Często nie nadążam za moimi myślami, szczególnie jeśli chodzi o zmiany planów życiowych. Jeśli dziś powiedziałam Ci, że rzucam studia i wyjeżdżam do Irlandii, nie bierz tego do siebie, bo jutro zapragnę studiować reżyserię w Łodzi.

Mimo że rzeczywiście większość moich pomysłów jest lekko oderwana od rzeczywistości, często zastanawiam się, co powoduje, że ich nie realizuję. Obserwuję również moich znajomych, którzy nie do końca są zadowoleni z tego, co w życiu robią albo dokąd zmierzają i dociera do mnie, jakim strasznie zagubionym pokoleniem jesteśmy. Wszyscy marzymy o sukcesie, wielkiej karierze. Szukamy źródła szczęścia, satysfakcji i pieniędzy, ale po drodze znajdujemy głównie frustrację. Narzekamy na uczelnię, pracę, nasze miasto i kraj. Wszędzie jest źle, wszystko jest okropne, nie ma perspektyw. Boże, jak nam źle! Każdy chce wyjechać, rzucić studia, przeżyć przygodę, odnaleźć sens życia, ale prawda jest taka, że na pomysłach się kończy, a my stajemy się zgorzkniali, bo nie dostaliśmy tego, czego tak bardzo pragnęliśmy.

Z pewnych powodów rezygnujemy z własnych marzeń i pomysłów. Często dlatego, że realizacja wydaje się trudna, wręcz niemożliwa. Wątpimy we własne umiejętności i talenty, boimy się reakcji innych, często sprzeciwu rodziców. Nie jest łatwo odnaleźć się w świecie przepełnionym praktycznie wszystkim – informacjami, zasobami, usługami, ludźmi. W świecie, gdzie żeby się wybić i wyróżnić, trzeba albo błyszczeć nieprawdopodobną inteligencją, albo mieć szczęście, albo szokować brakiem obu. Jesteśmy pokoleniem przeciętniaków i to zdecydowanie demotywuje do jakiegokolwiek działania. Ale czy to oznacza, że nas nie stać, by to zmienić? Można by rozpocząć kolejną dyskusję, że to wina państwa, bo w szkołach zamiast pielęgnować odmienność, szufladkuje się i uczy schematami. Że się mało zarabia, by spełniać swoje marzenia, a większość z tych nędznych zarobków i tak znika w czeluściach Urzędu Skarbowego. Że jak tu się rozwijać i realizować, jak wszystko wokół rzuca kłody pod nogi. Że trzeba tyle pracować, że się już nie ma czasu na nic. Ale co takie dyskusje w ogóle wnoszą?

To, co napiszę, zabrzmi ckliwie, ale bez hipsterskiego zabarwienia, jest bardzo prawdziwe. Żyje się niestety tylko raz i szkoda odrzucać szanse tylko z powodu strachu lub trudności. Szkoda czasu na bycie zgorzkniałym, narzekanie i zastanawianie się, jak by było, gdyby nie było, jak jest. Chcesz coś zrobić, zrób to. Masz pomysł, zrealizuj go. Pasjonuje Cię coś, oddaj się temu i stań się w tym mistrzem. Nie wiesz, czego chcesz, szukaj i próbuj wszystkiego. Owszem, plany i fantazje ulegają zmianom, my dojrzewamy, odnajdujemy swoje priorytety. Ale nawet najmniejsze pomysły mogą prowadzić do czegoś nieoczekiwanego, nadać życiu kolor. Więc zacznijmy robić rzeczy, zamiast siedzieć i się zastanawiać, czy aby na pewno warto.

Właśnie dlatego zaczynam tu pisać.

http://www.youtube.com/watch?v=Yam5uK6e-bQ

Izka