ZNAJOMOŚCI.

Przez całe nasze życie nawiązujemy niezliczoną ilość znajomości. Zaczynamy na podwórku czy pierwszego dnia w przedszkolu i tak naprawdę nigdy nie kończymy. W zależności od swoich potrzeb tworzymy mniejszą lub większą siatkę znajomości, dzieląc ją na przyjaciół, kolegów i koleżanki czy dalszych znajomych. Niezależnie jednak od tego, jak bardzo w trakcie naszego życia ta siatka się rozrośnie i która z części będzie najbardziej rozwinięta, nie bez wątpienia można stwierdzić, że jesteśmy z nią bezpowrotnie powiązani.

Jestem osobą dosyć towarzyską i staram się być aktywna w wielu dziedzinach, dlatego moja siatka znajomych jest bardzo rozległa i obejmuje ludzi w różnym wieku, o różnych zainteresowaniach i stylach życia, różnych narodowości i kultur. Nawet jeśli chodzi o najbliższych przyjaciół – rozstrzał jest na tyle duży, że trudno mi zorganizować jedną imprezę urodzinową lub wyjście na piwo, nikogo nie pomijając. Mój wolny czas spędzam z bardzo różnymi ludźmi – kolegami i koleżankami ze szkoły, znajomymi znajomych, przyjaciółmi z dzieciństwa czy poznanymi przypadkowo osobami.

Tak jak wszyscy, mam wiele kompleksów i często porównuję się z innymi, jednak wolę nie przesadzać z użalaniem się nad sobą, bo chyba jeszcze nie jest ze mną aż tak źle. Da się ze mną porozmawiać na różne tematy, jestem otwarta i raczej pozytywnie nastawiona do innych, więc wydaje mi się, że nie przynoszę nikomu wstydu w towarzystwie. Lubię spędzać aktywnie czas, dlatego zawsze można ze mną porobić coś ciekawego. Zauważyłam jednak, że często, z niewiadomych powodów, wśród niektórych ludzi czuję się mniej komfortowo. Mimo że nikt nigdy nie dał mi powodu, żebym się tak czuła, w niektórych grupach znajomych wydaję się sama sobie mniej fajna, nudniejsza, mniej przebojowa. Zdaje mi się wtedy, że nie mam nic ciekawego do powiedzenia i że równie dobrze mogłabym się w ogóle nie odzywać. Próbuję wtedy odnaleźć w sobie pewność siebie i być sobą, jednak prawda jest taka, że i tak podświadomie denerwuję się, że źle wypadnę, że ktoś mnie nie polubi. Jednak zamiast popadać w paranoję, zaczynam się zastanawiać, co jest tego przyczyną, bo im lepiej poznaję tych ludzi, tym bardziej do mnie dociera, że wcale nie mam powodów, by czuć się od nich gorsza.

Niejednokrotnie jednak ludzie, porównując się z innymi, dochodzą do innych wniosków. Ci, którzy sam na sam zachowują się tak, a nie inaczej, wśród innych zupełnie zmieniają swoje oblicze. Pod wpływem braku wiary w siebie, próbują się na siłę zmieniać, by się choć trochę wpasować w towarzystwo, w którym najbardziej chcą przebywać. Zamiast zaakceptować fakt, że aby czuć się komfortowo wśród innych, należy być sobą, przywdziewają maski i obierają role. Wszystko dlatego, że nie chcą, by inni odebrali ich w sposób, w który nie chcieliby być odebrani. Dlaczego tak jest, że z pewnych powodów zakładamy, że jeśli pokażemy to, jacy jesteśmy naprawdę, ktoś nas nie polubi czy uzna, że nie jesteśmy wystarczająco fajni? Dlaczego, by stać się częścią grupy, która wydaje nam się interesująca, wybieramy powściągliwość czy nawet ukrywanie naszego prawdziwego oblicza, zamiast zachowywanie się tak, jak chcielibyśmy się zachowywać?

Przywykliśmy do faktu, że wszyscy wokół oceniają innych. Swoich najbliższych, koleżanki i kolegów, nieznajomych, mijanych na ulicy. Robimy to głównie po to, by poczuć się lepiej i podnieść swoją samoocenę, żeby się upewnić, że nie jest z nami tak źle, że ktoś ma gorzej. Jednak czy takie zachowanie nie ma też przeciwnego skutku? Wiedząc, że wraz z innymi dookoła, osądzamy innych po pozorach, wyglądzie, pierwszej rozmowie, zaczynamy panikować, że i my staniemy się ofiarą takich sądów. Tracimy przez to pewność siebie oraz poczucie własnej wartości, przez co kolejne znajomości zawieramy niepewnie i bez zaufania. Zamiast jednak od początku pokazywać, jacy jesteśmy naprawdę, podchodzimy z dystansem, badamy teren, kamuflujemy się i staramy się wywrzeć takie wrażenie, jakie wydaje nam się odpowiednie. A potem gdy zastanowimy się, ile mamy znajomych, okazuje się, że tylko garstka z nich zna nas dobrze i wie, jacy jesteśmy naprawdę.

A jesteśmy różni. Dziwni. Mamy swoje nietypowe przyzwyczajenia i nieuzasadnione schizy, których, niezależnie od tego, jak bardzo by nam zależało na zaimponowaniu innym, nie będziemy się chcieli pozbyć. Bo te małe dziwaczne szczegóły wpływają na to, kim jesteśmy i jak się ze sobą czujemy. To, jak inni jesteśmy od reszty osób, które znamy, właśnie czyni nas unikalnymi i jedynymi w swoim rodzaju. To dzięki tym smaczkom dodajemy coś od siebie do grupy, w której przebywamy.

Dlatego niezależnie czy mamy dwóch najlepszych przyjaciół, czy pięć milionów znajomych na facebooku, trzeba dać innym szansę się poznać naprawdę. Nie należy się wstydzić tego, że nie umiemy się odnaleźć w dyskusji na temat, o którym nic nie wiemy. Nie można przejmować się tym, że nie podzielamy zainteresowań swoich znajomych albo że nie kręci nas coś, co najwidoczniej kręci wszystkich wokół. Miejmy gdzieś to, że ktoś może pomyśleć, że źle się dziś ubraliśmy, tylko dlatego, że szkoda nam czasu na śledzenie trendów. Bo szkoda tych wszystkich znajomości, które nie mogą się rozwinąć tylko dlatego, że coś nas przed tym blokuje.

Jedyne, co możemy zrobić, to wyzbyć się uprzedzeń i lubić innych takimi, jakimi są oraz mieć nadzieję, że oni zrobią to samo w stosunku do nas.

http://www.youtube.com/watch?v=43-rNXpP9T8

Izka