CZAS, START.

Początek miesiąca jest momentem sprzyjającym rozpoczynaniu nowych rzeczy. Zmienianiu swojego życia. Szczególnie, gdy długi weekend majowy, który teoretycznie powinien być wolny od pracy i trosk, zwiastuje zalegające obowiązki, z którymi trzeba będzie się zmierzyć. Ale żeby jednak odsapnąć i nie zadręczać się tym, czym powinno się zajmować, twórcza praca jest idealną rozgrzewką. Dlatego właśnie dziś zamieszczam mój pierwszy wpis i łudzę się, że szybko nie przestanę dodawać kolejnych.

Zawsze uważałam siebie oraz byłam postrzegana przez innych jako osoba kreatywna, z niezliczoną ilością pomysłów. I owszem, czasami kłębią się one w mojej głowie w wielu kształtach, formach i kolorach. Często nie nadążam za moimi myślami, szczególnie jeśli chodzi o zmiany planów życiowych. Jeśli dziś powiedziałam Ci, że rzucam studia i wyjeżdżam do Irlandii, nie bierz tego do siebie, bo jutro zapragnę studiować reżyserię w Łodzi.

Mimo że rzeczywiście większość moich pomysłów jest lekko oderwana od rzeczywistości, często zastanawiam się, co powoduje, że ich nie realizuję. Obserwuję również moich znajomych, którzy nie do końca są zadowoleni z tego, co w życiu robią albo dokąd zmierzają i dociera do mnie, jakim strasznie zagubionym pokoleniem jesteśmy. Wszyscy marzymy o sukcesie, wielkiej karierze. Szukamy źródła szczęścia, satysfakcji i pieniędzy, ale po drodze znajdujemy głównie frustrację. Narzekamy na uczelnię, pracę, nasze miasto i kraj. Wszędzie jest źle, wszystko jest okropne, nie ma perspektyw. Boże, jak nam źle! Każdy chce wyjechać, rzucić studia, przeżyć przygodę, odnaleźć sens życia, ale prawda jest taka, że na pomysłach się kończy, a my stajemy się zgorzkniali, bo nie dostaliśmy tego, czego tak bardzo pragnęliśmy.

Z pewnych powodów rezygnujemy z własnych marzeń i pomysłów. Często dlatego, że realizacja wydaje się trudna, wręcz niemożliwa. Wątpimy we własne umiejętności i talenty, boimy się reakcji innych, często sprzeciwu rodziców. Nie jest łatwo odnaleźć się w świecie przepełnionym praktycznie wszystkim – informacjami, zasobami, usługami, ludźmi. W świecie, gdzie żeby się wybić i wyróżnić, trzeba albo błyszczeć nieprawdopodobną inteligencją, albo mieć szczęście, albo szokować brakiem obu. Jesteśmy pokoleniem przeciętniaków i to zdecydowanie demotywuje do jakiegokolwiek działania. Ale czy to oznacza, że nas nie stać, by to zmienić? Można by rozpocząć kolejną dyskusję, że to wina państwa, bo w szkołach zamiast pielęgnować odmienność, szufladkuje się i uczy schematami. Że się mało zarabia, by spełniać swoje marzenia, a większość z tych nędznych zarobków i tak znika w czeluściach Urzędu Skarbowego. Że jak tu się rozwijać i realizować, jak wszystko wokół rzuca kłody pod nogi. Że trzeba tyle pracować, że się już nie ma czasu na nic. Ale co takie dyskusje w ogóle wnoszą?

To, co napiszę, zabrzmi ckliwie, ale bez hipsterskiego zabarwienia, jest bardzo prawdziwe. Żyje się niestety tylko raz i szkoda odrzucać szanse tylko z powodu strachu lub trudności. Szkoda czasu na bycie zgorzkniałym, narzekanie i zastanawianie się, jak by było, gdyby nie było, jak jest. Chcesz coś zrobić, zrób to. Masz pomysł, zrealizuj go. Pasjonuje Cię coś, oddaj się temu i stań się w tym mistrzem. Nie wiesz, czego chcesz, szukaj i próbuj wszystkiego. Owszem, plany i fantazje ulegają zmianom, my dojrzewamy, odnajdujemy swoje priorytety. Ale nawet najmniejsze pomysły mogą prowadzić do czegoś nieoczekiwanego, nadać życiu kolor. Więc zacznijmy robić rzeczy, zamiast siedzieć i się zastanawiać, czy aby na pewno warto.

Właśnie dlatego zaczynam tu pisać.

http://www.youtube.com/watch?v=Yam5uK6e-bQ

Izka